ПЕРЕДМІСТЯ ДУБЕЦЬКЕ (pol. Przedmieście Dubieckie) – do 1947 r. wieś ukraińsko-polska w powiecie przemyskim. W 1939 r. liczyła 1310 mieszkańców:  170 Ukraińców (w tym 150 polskojęzycznych), 1120 Polaków, 20 Żydów [Kubijowycz 1983, 111].

HISTORIA

Po deportacji części mieszkańców Ukraińców do Ukraińskiej SRR w latach 1945–1946 Wojsko Polskie w 1947 r. w ramach deportacji o kryptonimie „Wisła” wygnało ze wsi na tzw. Ziemie Odzyskane 68 obywateli RP narodowości ukraińskiej [Akcja „Wisła” 2013, 1047].

DOKUMENTY

1945, marzec 13, Przemyśl – Fragment raportu sytuacyjnego KPMO w Przemyślu dla Starostwa Powiatowego w Przemyślu za okres 8 luty – 12 marzec 1945 r.

[…] Dnia 13.2.1945 r. około godz. 22. w gromadzie Przedmieście Dubieckie 4 nieznanych sprawców zatrzymało grupę wartowników cywilnych, a po wylegitymowaniu ich 4 zatrzymano, zaś reszcie pozwolono odejść. Po chwili usłyszano strzały karabinowe. Na miejscu znaleziono 3 trupy, a to: Bosaka Andrzeja, Krupy Andrzeja i Chamko Bronisława, wszyscy rolnicy narodowości ukraińskiej zamieszkali w Przedmieściu Dubieckim. […]
W nocy na 26.2.1945 r. grupa nieznanych sprawców dokonała napadu rabunkowego na dom Antoniego Dendury zamieszkałego w Przedmieściu Dubieckim. Po sterroryzowaniu bronią domowników sprawcy zrabowali cały dobytek, a następnie zastrzelili Romana Dendurę lat 27 i Marię z Dendurów c. Grzegorza, lat 25, narodowości ukraińskiej. […]
Komendant Powiatowy MO
(-) F. Bielak

Oryginał, maszynopis. APP, SPP 49, k. 173.

Fragment wspomnień Iwana Pella o mordzie na Ukraińcach w Przedmieściu Dubieckim

[Polscy bandyci zabili] rodzinę Dendurów z Przedmieścia Dubieckiego, którzy nie znali jednego słowa po ukraińsku, a ich syn Roman i córka nie uważali się nawet za Rusinów, a co mówić za Ukraińców; zabili Stasia Grzegorzaka, który także nie umiał po naszemu ani w ząb, jednak niekiedy przychodził do cerkwi.

Iwan Pello, Chołodnojarśki spomyny, w: Zakerzonnia, t. 2, Warszawa 1996, s. 139. Tłum. B. Huk.

KOMENTARZE

ZABUDOWA

BIBLIOGRAFIA